Sacrum i profanum czyli bełkot w miejsce relacji

Zupełnie niedawno miałem okazję gościć w jednej z tzw. chrześcijańskich rozgłośni radiowych (przez litość nie zdradzę, w której), gdzie prowadzący ze mną wywiad po długim i niezwykle świątobliwym przywitaniu słuchaczy zadał mi następujące pytanie: ,,Jak to się dzieje, że potrafisz w swoich piosenkach tak umiejętnie godzić ze sobą sferę sacrum i profanum?" Zaniemówiłem, co jest raczej rzeczą niepożądana w radiu, bynajmniej jednak nie z powodu zażenowania komplementem Z przerażeniem popatrzyłem na człowieka, po czym spróbowałem zachęcić go do ,,normalnej" konwersacji czyli do posługiwania się językiem zrozumiałym dla każdego, kto ciągle ma swój odbiornik dostrojony na odbiór rzeczonej stacji. Powiedziałem następnie, że kocham Pana Boga i to w naturalny sposób pociąga za sobą moją z Nim codzienność. Na temat godzenia ze sobą sacrum i profanum nie zastanawiam się (Mimo mojego teologicznego wykształcenia) podobnie jak nie zwykłem Boga nazywać ,,Absolutem" lub ,,Najwyższą transcendencją", ponieważ trąci mi to daleko posuniętą sztucznością wypowiedzi.
 Radiowiec skinął ze zrozumieniem głową, po czym... dowiedziałem się, że jestem zdecydowanie za mocno profanum dla goszczącej mnie rozgłośni radiowej, gdyż ta (opowiadającą się oczywiście po stronie sacrum) zechciała ocenzurować kilka moich utworów z ,,Bóg kocha chorych na AIDS" na czele. Przywołuję dzisiaj to wydarzenie nie po to, by bronić swojej twórczości lub znęcać się nad marginalnym radiem. Chce, aby stanowiło ono raczej przyczynek do zadania sobie pytania: ,,Dlaczego dzisiaj tak wielu Polaków odżegnuje się lub przynajmniej ,,tylko" wstydzi się chrześcijaństwa?" Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest kreowanie chrześcijaństwa jako swoistego zbioru strasznie ,,mądrze" nazwanych norm, poglądów i wyższych racji, które co prawda mogą się poszczycić wielowiekową tradycją, ale tez są zupełnie bezradne wobec ludzkiego cierpienia, błądzenia, szukania sensu, potrzeby miłości, przebaczenia, pojednania... I nic dziwnego, ponieważ najczęściej mają się ono po prostu nijak do rzeczywistości codziennego ,,bycia i życia". Duchowni i ludzie świeccy w taki czy inny sposób odpowiedzialni za ,,głoszenie wartości chrześcijańskich" nie chcą zauważać, że patos i sztuczność ich komunikowania i zachowania w prostej linii prowadzą do zatracania przez społeczeństwo tego, co w chrześcijaństwie najważniejsze. Zadęta celebra i poszatkowanie świata na sacrum i profanum walnie przyczyniają się do rozwoju schizofrenii ,,świętoszkowatych" niedziel i świąt oraz ,,spoganionych" roboczych tygodni, spotykania ,,bozi" wyłącznie w kościele i czynienia jej przyjemności niejedzeniem wieprzowiny w Wielki Piątek. Jest przecież samo przez się zrozumiałe, że ,,bozia" niezwykle cieszy się z naszych odwiedzin niedzielnych, zaś nasza rezygnacja ze świnki na rzecz rybnego obżarstwa w ramach wielkopiątkowego lub wigilijnego postu zapewnia nam jej dozgonną przychylność. Na takich oto podstawach, gdy przychodzi chwila poważniejszej refleksji (sprowokowanej najczęściej chorobą lub śmiercią kogoś bliskiego), wielu Polaków buduje sobie nerwowo rozpaczliwą nadzieję, że być może nie jestem aż tak bardzo zły, byt pójść na opał do piekła. Lecz jakby tego bałaganu było jeszcze za mało, to zewsząd pobrzmiewają.

 

Tomasz Żółtko

Polecamy

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•